குக்குறுவானின் பனிப்பிரதேசம் !
அந்தி சாயும் வேளை. சூரியன் ஒருமுறை கண்களை மூடி திறந்தது. பின்னர் மலைகளுக்கு நடுவில் சென்று மறைந்தது.
கூடுகளுக்கு திரும்பி கொண்டிருந்த பறவைகள் குக்குறுவானை பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டன.
இந்த குக்குறுவான் ஒரு வார காலமாக இப்படியே தான் இருக்கிறது! நம் குழந்தைகளுக்கு கதைகளை கூட சொல்வதில்லை! என்றது வேதிவால் குருவி.
சில நேரங்களில் அப்படித்தான்! குக்குறுவான் தன்னை தானே சரி செய்து கொள்ளும்! என்றது மந்தி புறா.
குக்குறுவானின் மனதில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது. அந்த விசயத்தை எவ்வளவு முயன்றும் மாற்ற முடியவில்லை. இந்த சூரியன் மறைவது போல அந்த விஷயமும் மறைந்து விடாதா? என ஏங்கியது குக்குறுவான்.
வலசைக்கு வந்த ஆறுமணி குருவி துள்ளலுடன் பறந்து வந்தது.
உலகம் எத்தனை அழகானது! என்று சிலாகித்து சிறகை மடக்கி அமர்ந்தது.
குக்குறுவான் கண்களில் ஒரு ஏளனத்துடன் ஆமாம்! ஆமாம்! என்றது.
அதை புரிந்து கொள்ளாமல் ஆறுமணி குருவி பேசி கொண்டே சென்றது.
என்ன பனிப்பொழிவு! நல்லவேளை நம் முன்னோர்கள் வலசை செல்தல் என்பதை உருவாக்கி வைத்தார்கள்! இல்லையென்றால் என்ன ஆவது! என்று நடுக்கத்துடன் கூறியது ஆறுமணி குருவி.
இப்போது தான் உலகம் அழகானது! என்றாய். அதற்குள் புலம்ப ஆரம்பித்து விட்டாய்! என சிரித்தது குக்குறுவான்.
எனக்கு வலசை வருவது இது தான் முதல் முறை! என்னுடைய மனதில் இருப்பதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது என்றே தெரியவில்லை!
நான் மிக மகிழ்ச்சியுடன் தான் கூற வேண்டும் என நினைத்தேன்! ஆனால் அது எப்படியோ புலம்பலை போல ஆகி விட்டது! என கூறியது ஆறுமணி குருவி.
ம்ம்! பனிப்பொழிவு என்றாயே! அது என்ன? எப்படி இருக்கும்? என கேட்டது குக்குறுவான்.
என்னது? பனிப்பொழிவு தெரியாதா உனக்கு? என வியந்தது ஆறுமணி குருவி.
ஆமாம்! தெரியாது! இப்போது உன்னால் கூற முடியுமா? முடியாதா ? என எரிச்சலுடன் கேட்டது குக்குறுவான்.
சரி சரி கூறுகிறேன்! என்று யோசித்தது ஆறுமணி குருவி.
குட்ரூ .. குட்ரூ .. என்று தொண்டையை சரி செய்து கொண்டது.
இமயமாம் ! இமயமாம் !
இந்தியாவின் இமயமாம்!
நீல நிற மலைகளை
வெண்மை நிறம் மூடுமாம்!
பருபருவென்ற துகள்களினால்
கண்ணை கூசும் பொருளாம்!
பக்கத்தில் நின்றாலே
உறைந்து கொள்ள செய்யுமாம்!
பார்ப்பதற்கு அழகாம்!
வாழ்வதற்கு கடினமாம்!
சூரியனின் அருள் தேடி வலசை போகும் பறவைகளாம் !
சூரியனின் அருள் தேடி வலசை போகும் பறவைகளாம் !
என பாடியது ஆறுமணி குருவி.
குக்குறுவான் கண்களை மூடி கற்பனை செய்தது. ஆனாலும் பனி என்பது எப்படி இருக்கும் என்பதை தெரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை! அதனுடைய மனிதில் இருந்த விசயமே பெரிதாக தெரிந்தது. அதை போக்காமல் எந்த கற்பனையும் வராது என்பதை புரிந்து கொண்டது. சோகத்துடன் கண்களை திறந்தது.
என்னவாயிற்று? என கேட்டது ஆறுமணி குருவி.
ஒன்றும் இல்லை! என பெருமூச்சு விட்டது குக்குறுவான் .
இரண்டு குருவிகளும் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தன!
குக்குறுவான் மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தது.
எங்களுக்கு எவ்வளவோ நல்ல பெயர்கள் இருக்கின்றன! ஆனால் சில இடங்களில் மக்கள் எங்களை திட்டுவான் குருவி என்றும், கழுத்தறுத்தான் குருவி என்றும் அழைக்கிறார்கள்! என கண்களில் நீர் ததும்ப கூறியது.
அட! இது தான் விஷயமா? என சிரித்தது ஆறுமணி குருவி!
என்னுடைய ஒரு பெயர்களில் தோட்டக்கள்ளன் என்பதும் உண்டு! தெரியுமா? என கேட்டது ஆறுமணி குருவி.
நீ எப்போது தோட்டக்கள்ளன் ஆனாய்? என ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டது குக்குறுவான்.
அது எனக்கும் தெரியவில்லை! ஆனால் மக்கள் அப்படி தான் அழைக்கிறார்கள்! பெயர்களில் என்ன இருக்கிறது? நாம் யார் என்பதை தெரிந்து கொண்டால் பெயர் என்பதே அவசியம் இல்லை! என்றது ஆறு மணி குருவி.
குக்குறுவான் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் குழப்பத்துடன் பார்த்தது.
உனக்கு க்ராண்டால என்ற பறவையை தெரியுமா? என கேட்டது ஆறுமணி குருவி.
க்ராண்டாலவா? இது என்ன வெளிநாட்டு பறவையா? பெயரே வித்தியாசமாக இருக்கிறது! என வியந்தது குக்குறுவான்.
ம்ம்! அதை பற்றி தெரிந்து கொண்டு வா! நாம் நாளை காலையில் பேசுவோம்! என உறங்க சென்றது ஆறுமணி குருவி.
க்ராண்டால! என ஒரு முறை கூறி பார்த்தது குக்குறுவான்.
தன்னுடைய கூட்டுக்குள் சென்றது. தேடி எடுத்து பாரத தேசத்து பறவைகள் என்ற புத்தகத்தை படிக்க ஆரம்பித்தது. படித்து முடித்து புன்னகையுடன் உறங்க சென்றது குக்குறுவான்.
அடுத்த நாள் காலையில் குட்ரூ .. குட்ரூ .. குட்ரூ .. என்ற தொனியில் தொடர்ந்து கத்தியது ஆறுமணி குருவி.
சத்தத்தை கேட்டு வேகமாக பறந்து வந்தது குக்குறுவான்.
என்ன? என கேட்டது ஆறுமணி குருவி.
டீயு .... வீ .... டீயுவீ.... என்று
கத்திடுமே நீல நிற குருவிகள் !
பார்ப்போர் கண்களை நிறைத்திடுமே
பசும் நீல குருவிகள் !
இமயமலை உயரத்திலே
இமயமலை உயரத்திலே !
பதிநான்காயிரம் அடி முதலாய்
இருபதாயிரம் அடி வரையில் !
வாழ்ந்திடுமாம் க்ராண்டாலக்கள் !
வாழ்ந்திடுமாம் க்ராண்டாலக்கள் !
என்று மகிழ்ச்சியாக பாடியது குக்குறுவான்.
சரி அதற்கு ஏன் அந்த பெயர்? என கேட்டது ஆறுமணி குருவி.
அதற்கு ஏன் அந்த பெயர் என்று அதற்கே தெரியாது. அதை பற்றிய வேறு எந்த விளக்கமும் இன்னுமும் கிடைக்கவில்லை. என்று ஆதங்கத்துடன் கூறியது குக்குறுவான்.
ஆமாம்! ஆனால் க்ராண்டாலக்கள் எப்போதுமே தனித்திருக்காது! அதனுடைய கூட்டத்துடன் பேசிக்கொண்டும் , சிரித்து கொண்டும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்!
ஆனால் நீ என்ன செய்கிறாய்? உனக்கிருக்கும் நிறைய பெயர்களில் இரண்டு பிடிக்கவில்லை என புலம்புகிறாய்! என்றது ஆறுமணி குருவி.
அமைதியாக இருந்தது குக்குறுவான்.
குக்குறுவானே! உண்மையில் உலகம் மிக பெரியது! நாம் தான் அதை பார்ப்பதில்லை. ஒருமுறை பார்த்துவிட்டால் போதும்! இந்த புலம்பல்கள் இருக்காது.
ஓசனித்தலின் போது சந்திப்போம்! என்று கூறி பறந்து சென்றது ஆறுமணி குருவி.
குக்குறுவான் நிறைய இடங்களுக்கு பயணம் சென்றது. அப்படி சென்ற இடத்தில் ஒரு ஆப்பிள் கிடந்ததை பார்த்தது.
பசி வேகத்தில் அதை கொத்தி தின்ன தொடங்கியது .
கொஞ்சம் பசி ஆறியதும் கண்கள் தெளிவாகியது. அப்போது தான் ஆப்பிளின் வெண்ணிற பரப்பு தெரிந்தது. பொறு பொறுவென மாவுத்துகள்கள்கள் போல இருந்தது.அதனுடைய நுனியில் இருக்கும் மினுமினுப்பை கூட காண முடிந்தது.
பனிப்பிரதேசம்! பனிப்பிரதேசம்! என அரற்றியது குக்குறுவான்.என்னால் கற்பனை செய்ய முடிகிறது ! என துள்ளி குதித்தது. குக்குறுவான் கண்களை மூடி ஆறுமணி குருவியின் இமயப்பனி பாடலை நினைவு கூர்ந்தது.
என்னை நான் தெரிந்து கொண்டேன்! இனி எந்த பெயரால் என்னை அழைத்தாலும் எனக்கு கவலை இல்லை! என்று உத்வேகத்துடன் கூறிக் கொண்டது குக்குறுவான்.
சூரியன் புன்னகையுடன் மலைகளுக்கு நடுவில் மறைந்தது.
- Manobharathi Vigneshwar